Metoda osuszania mikrofalami opiera się na prawie absorpcji energii promieniowania. Molekuły wody, białka, tłuszczu i większości żywic, które znajdą się w silnym polu elektromagnetycznym, zaczynają drgać. Drgania prowadzą do tarcia cząstek materii i wydzielenia się ciepła. Ilość wydzielonego ciepła jest proporcjonalna do współczynnika strat dielektrycznych ogrzewanego materiału. Drugim czynnikiem jest stała dielektryczna materiału. Im jest większa, tym pole elektromagnetyczne bardziej się w nim koncentruje.  Na proces ogrzewania materiału w polu elektromagnetycznym wpływają też: pojemność cieplna materiału i współczynnik przewodnictwa cieplnego. Woda ma dużą stałą dielektryczną i współczynnik strat dielektrycznych. Dlatego woda jest bardzo szybko ogrzewana w kuchence mikrofalowej.
Konstruktorzy urządzenia zdecydowali się na częstotliwość 2,45 GHz. Takie fale są wystarczająco długie (=niska częstotliwość), aby móc wnikać w materiał wystarczająco głęboko w całą objętość, a równocześnie wystarczająco krótkie (= wysoka częstotliwość), by przenieść energię potrzebną do wprawienia molekuł w drgania.

Kiedy warto zastosować mikrofale w osuszaniu?

Metoda mikrofalowa polecana jest do osuszania budynków po zalaniach, budynków zabytkowych, obiektów wysokozawilgoconych, piwnic, mieszkań a także do usuwania soli i grzybów ze ścian. Jest to najlepsza metoda szybkiego osuszania wilgotnych przegród budowlanych (ścian, stropów, podłóg).

Dlaczego warto ją zastosować?
Po pierwsze metoda ta jest bezinwazyjna, cicha, czysta i bardzo szybka. Ponadto posiada bardzo wysoką efektywność – osusza nawet 10 razy szybciej i może być stosowana bez względu na porę roku. Co więcej, metoda jest zupełnie bezpieczna dla zdrowia i pomaga usunąć grzyby i pleśń oraz likwiduje zapach pleśni.

Ogólnie przyczyny można podzielić na:

1. zawilgocenie technologiczne – występuje w nowych budynkach, związane jest z nadmiarem wody używanej do prac wykończeniowych (tynkowanie, wylewki, kładzenie gładzi szpachlowych itp.). Często sobie tego nie uświadamiamy, ale np. wilgotność masowa murów po zalaniu wynosi średnio ok. 20% (w tym cegły 20-25%, zaprawy 10-15%), a posadzek betonowych 8-10%,
2. zawilgocenie kondensacyjne – powstaje wskutek błędów w sztuce budowlanej, niedostatecznej izolacji termicznej przegrody i niewłaściwej eksploatacji budynku,
3. starzenie się – zmiana właściwości materiałów i zabezpieczeń. Z czasem materiały zastosowane do budowy tracą swoje właściwości, odkształcają się, mogą przepuszczać bardziej wilgoć, nie spełniać swojej roli izolacyjnej,
4. zmiany stosunków wodnych – chodzi głównie o podniesienie poziomu wód gruntowych, uszkodzenie lub zaniedbanie elementów systemu drenaży i melioracji,
5. penetracja murów wodą deszczową,
6. zalanie budynku – to zdarzenia losowe, tj. awaria instalacji wod.-kan., dachu, rynny, wody opadowe, powódź, itp.,
7. brak lub zużycie izolacji pionowej (wody gruntowe, opady),
8. brak lub zużycie izolacji poziomej (podciąganie kapilarne).

Jeśli tylko pojawi się niepokojąca wilgoć, trzeba działać, póki strefa zniszczenia się nie rozszerzy. Długotrwała wilgoć może zaszkodzić nie tylko warunkom zdrowotnym w domu (grzyb, pleśń), ale także obniżyć trwałość murów. Nie bez znaczenia jest również wzrost kosztów związanych z ogrzewaniem i możliwość powstania tzw. wtórnego zawilgocenia.

Jeśli ustaliliśmy przyczynę, możemy przystąpić do dalszych kroków. Pierwszy to pozbycie się przyczyny. Jest to oczywiste, jednak nie zawsze proste, a czasami bardzo kosztowne i czasochłonne, w niektórych przypadkach zaś niemożliwe (np. powódź – mimo doskonale znanej przyczyny, nie można przystąpić do osuszania, póki woda nie opadnie). Jeśli pozbyliśmy się już przyczyny, trzeba zastanowić się nad właściwą metodą osuszania. Tu mamy szeroki wybór metod, wystarczy dobrać najbardziej skuteczną przy naszym problemie. Które są najskuteczniejsze? Opis metod już wkrótce.